اخبار فرش ماشینی

درد دل هاي يک کارگر نساجي چيني

در اين بخش نگاهي به اوضاع زندگي يك كارگر نساجي چيني انداخته ايم. ‏
‏ شايد هدف از انتشار اين مطلب توسط تحريريه ما كمي نامعلوم باشد اما حداقل فايده اينست كه كارگران نساجي ايران نيز  مي توانند وضعيت خود را با كارگران چيني مقايسه نمايند تا بلكه كارفرمايان به آنها نظر ويژه تري داشته باشند!! ‏

خانم لي کوئي به عنوان کارگر يک کارخانه نساجي در استان شانجي ميگويد : الان من ۳۹ سال دارم و در حدود ۲۰ سال است که  کار ميکنم من از زماني که از دبيرستان فارغ التحصيل شدم وارد اين کارخانه شدم و در بخش کارگاه بافندگي مشغول فعاليت شدم يعني از زماني که يک دختر جوان بودم تا به الان. در واقع من جزو آخرين افراد کارخانه بودم که با من قرار داد کاري امضا شد. من به عنوان يک کارآموز وارد کارخانه شدم و تنها ماهانه ۴۰ تا۵۰ يوان  حقوق دريافت ميکردم. بعد از سه ماه به من يک شغل رسمي در اينجا دادند و حقوق من به۱۰۰  يوان در ماه رسيد .آن موقع خيال ميکردم که با توجه به استاندارد هاي زندگي و مخارج خيلي خوشبخت هستم.

اما در حال حاضر مجموع حقوق من با اضافه کاري ها و هزينه مسکن و بيمه به ۱۱۰۰ يوان ميرسد که متاسفانه در محل زندگي من اين مبلغ حتي به اندازه ي حقوق يک پرستار بچه تاز کار که شام و ناهار را هم در خانه ي صاحب خانه مصرف ميکند نيست! حالا مسئوليت من خيلي بيشتر شده و فشار زندگي را احساس ميکنم . من ۶ روز در هفته کار ميکنم و ساعت هاي کاري کارخانه هم ۸ ساعت است. تازه من مجبورم به عنوان مسئول تعمير و نگهداري ۲۰ دقيقه هم زودتر کارم را شروع کنم. از طرفي چون مجبوريم دائما در داخل سالن و اطراف ماشينها دور بزنيم و نظارت کامل داشته باشيم بيماري واريس يکي از شايع ترين مريضي ها در بين کارگران ماست. همچنين در بعضي شيفت ها که بايد به بخش کنترل کيفي لباس بروم مجبورم ساعت هاي طولاني براي چک کردن دقيق لباس ها سر و گردنم را پايين نگه دارم که اين هم باعث بيماري هاي زيادي در بين اکثر زنان اين بخش شده است چون کارخانه روي کيفيت لباس ها سخت گيري شديدي دارد.

درسته که شيفت کاري من ۸ ساعت است ولي تقريبا حدود ۱۰ ساعت در کارخانه هستم و فقط ۴۰ دقيقه براي صرف غذا وقت هست.

در سالني که من کار ميکنم حدود ۱۰۰ ماشين بافندگي با سرعت بسيار بالا و ۲۴ ساعته بدون توقف کار ميکنند و دماي هوا بين ۲۸ تا ۳۱ درجه سلسيوس است و اين براي تمام سال ثابت است. کارخانه به کارگران زن هر سه ماه يک بار ۴ حلقه دستمال کاغذي و يک حوله ميدهد و اين تنها مزيت براي ماست. خيلي از کارگران زن براي ترک کارخانه لحظه شماري ميکنند چون واقعا حقوق ما کم است . ما سالهاي زياديست که به مديران کارخانه تقاضاي افزايش حقوق داده ايم اما هيچ اقدام خاصي صورت نگرفته . الان ما به خانم هاي که در سن ۴۵ تا ۵۰ سال هستند و از کارخانه بازنشسته شدند خيلي حسادت ميکنيم چون ديگر مجبور نيستند کار کنند اما هنوز ماهي ۶۰۰ يوان را دريافت ميکنند. اما هنوز هم عده اي از اين خانم ها هستند که چون هزينه هاي زندگي شان تامين نيست يا شوهر ندارند در کارخانه کنار ما  کار ميکنند.‏

‏ هر يوان چين برابر ۱۴۷ تومان است ‏

خوب همانطور كه ديديد كارگران چيني هم چندان وضع بهتري از كارگران نساجي ايران ندارند!!  ‏

تحريريه صنعت كهن ‏

کانال تلگرام مجله نساجی کهن

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن