اخبار فرش ماشینی

ديدگاه؛ انصراف يا پيشرفت

روي سخن من ساز و كارهايي است كه آن قدر عرصه را بر توليد كننده تنگ مي كند كه نه تنها ديگر براي وي تواني براي خلاقيت و رقابت باقي نمي گذارد، بلكه او را در ادامه راه مردد هم مي سازد.

به عنوان عضوي از خانواده صنايع توليدي كوچك، هر روز به نحوي درگير و دار با سازمان هاي دولتي هستم كه نوعاً هيچ ارتباطي با صنعت ندارند. هر روز بايد زمان معيني را به اموري اختصاص دهم كه هيچ ارتباطي با حيطه تخصصي من ندارند.

اگر روزي به علت توسعه شهري، كارخانه اي در محدوده شهر قرار گرفت، بايد به يكباره هزينه هاي توليد را به نرخ تجاري  تبديل كرد. ما هيچ تفاوتي بين توليد كننده و كاسب قائل نيستيم، والا بايد درب كارخانه را پلمپ شده ببيني. همان طوري كه هزينه برق براي توليدكننده بيشتر از كسي كه در خانه اش سريال مي بيند محاسبه مي شود و يا تلفن به يكباره به علت مشكلاتي كه من از آنها اطلاع ندارم، قطع و تا يك ماه بعد هم وصل نشود و اگر هم قرار به داشتن تلفن باشد، به علت تغيير شماره ها بايد هزينه هاي آن پرداخت شود.

آنچه در فوق بيان شد روزمره ترين مسائل صنعت است. علي القاعده نبايد مشغوليت ذهني براي توليدكننده داشته باشد، اما واقعيت اين گونه نيست. اين مسئله از بروكراسي اداره هاست كه صنعت را درگير مي كند.
توليد كننده اي كه بخواهد توليد، رقابت، خلاقيت و صادرات را با هم تجربه كند، سه گزينه پيش رو دارد:
۱- انصراف از توليد كه كار بسيار عاقلانه اي است.
۲- روزمرگي و حفظ رويه موجود.
۳- گذشتن از هفت خوان رستم و شايد رسيدن به پيشرفت.

کانال تلگرام مجله نساجی کهن

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن